အိမ်ပြန်ချင်သော နှလုံးသားများ

အိမ်ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးအတွက် နေထိုင်ရာအဆောက်အအုံတစ်လုံးမျှသာ မဟုတ်ပေ။ အိမ်သည် အမှတ်တရများ ရှင်သန်နေသောနေရာ၊ မိသားစု၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသောနေရာနှင့် စိတ်ပင်ပန်းမှုများကို အနားယူခွင့်ရသော ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် ကမ္ဘာ့မည်သည့်နေရာ၌ပင် ရောက်ရှိနေပါစေ မိမိမွေးဖွားရာမြေ၊ မိမိ၏ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် မိသားစုအမှတ်တရများကို အပြည့်အဝ မေ့ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံသား သန်းပေါင်းများစွာအတွက် “အိမ်ပြန်ချင်သော နှလုံးသား” ဆိုသည့်စကားလုံးသည် လွမ်းဆွတ်မှုတစ်ခုထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်နေသည်။ ထိုစကားလုံးအတွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်များ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မသေချာသော အနာဂတ်အပေါ် ခံစားချက်များ ရောယှက်လျက် ရှိနေသည်။

ပြည်ပရောက် မြန်မာများ၏ ဘဝအခက်အခဲများ

နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် လုံခြုံရေးအခြေအနေ မတည်ငြိမ်မှုများကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံသားအများအပြားသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ထိုင်း၊ မလေးရှား၊ စင်ကာပူ၊ ဂျပန်၊ ကိုရီးယားနှင့် အမေရိကန်နိုင်ငံများသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် တိုင်းတစ်ပါးဘဝသည် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ အမြဲမသာယာနိုင်ပေ။

အလုပ်ချိန်ရှည်လျားခြင်း၊ လစာမမှန်ခြင်းနှင့် အလုပ်သမားအခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးခြင်းများကို ရင်ဆိုင်ရသလို ဘာသာစကားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကွာခြားမှုများကြောင့်လည်း အခက်အခဲများ ကြုံတွေ့ရသည်။ ထို့ပြင် စာရွက်စာတမ်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများ၊ အလုပ်ရှင်အချို့၏ ခေါင်းပုံဖြတ်မှုများနှင့် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်မည့် စိုးရိမ်စိတ်များက နေ့စဉ်ဘဝကို ပိုမိုဖိစီးစေသည်။

အဆိုးဆုံးမှာ အားကိုးရာမဲ့နေသည့် ခံစားချက်ဖြစ်သည်။ မိသားစုအတွက် မျက်ရည်ကိုသိမ်းဆည်းထားပြီး အပြုံးအတုများဖြင့် ရုန်းကန်နေကြရသူများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေကြသည်။

မြန်မာအချင်းချင်းအကြား စည်းလုံးမှု၏ လိုအပ်ချက်

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ပြည်ပရောက် မြန်မာတိုင်းရင်းသားအချင်းချင်းအကြားတွင်ပင် အနိုင်ကျင့်ခြင်း၊ အခွင့်အရေးယူခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခများ ရှိနေဆဲဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် တိုင်းတစ်ပါးရောက် မြန်မာများသည် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြပေ။ အခက်အခဲများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်နေကြရသော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်းထက် နားလည်မှု၊ စည်းလုံးမှုနှင့် အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းက ပိုမိုအရေးကြီးသည်။

ကျန်းမာရေးနှင့် အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်မှုများ

ပြည်ပနိုင်ငံများတွင် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုစနစ် ပိုမိုတိုးတက်ကောင်းမွန်သော်လည်း ဘာသာစကားအခက်အခဲ၊ ကုသစရိတ်မြင့်မားမှုနှင့် အာမခံမရှိခြင်းတို့ကြောင့် မြန်မာများစွာအတွက် အလွယ်တကူ လက်လှမ်းမီနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အမိမြေ၌ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု၊ ဆေးရုံနှင့် ဆေးဝါးလုံလောက်မှုဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေသေးခြင်းက “အိမ်ပြန်မည်” ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမိုခက်ခဲစေသည်။

ထို့အပြင် မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများ၊ လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ခံရမှုများနှင့် လုံခြုံရေးမတည်ငြိမ်မှုများသည် ပြည်ပရောက် မြန်မာများ အိမ်ပြန်နိုင်ရေးအတွက် အဓိကအဟန့်အတားများ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပြည်သူအများစုမှာ နေ့စဉ်ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေကြရသော်လည်း အာဏာနှင့် အရင်းအမြစ်များကို ထိန်းချုပ်ထားသော အုပ်ချုပ်သူအချို့နှင့် ခရိုနီအုပ်စုများကမူ စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ်များကို ဆက်လက်ရရှိနေကြသည်ဟု ဝေဖန်ထောက်ပြမှုများလည်း ရှိနေသည်။

သဘာဝသယံဇာတများ ပေါများကြွယ်ဝပြီး လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ကောင်းမွန်သော်လည်း စီမံခန့်ခွဲမှု အားနည်းခြင်း၊ ဥပဒေစိုးမိုးမှု မခိုင်မာခြင်းနှင့် နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်မှုများကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နောက်ကျကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် “အိမ်ပြန်ချင်သော နှလုံးသားများ” အတွက် အိမ်ပြန်နိုင်ရေးသည် နေရပ်ဒေသသို့ ပြန်ရောက်ခြင်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ တရားမျှတမှု၊ လူ့အခွင့်အရေးကို လေးစားသော အုပ်ချုပ်မှုစနစ်နှင့် လူတိုင်း အခွင့်အလမ်းတန်းတူ ရရှိနိုင်သော လူ့အသိုက်အဝန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာရေးကိုလည်း မျှော်လင့်တောင့်တနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆိုပါ အခြေအနေများ ပြည့်စုံလာသည့်အချိန်တွင်သာ ပြည်ပရောက် မြန်မာအများအပြားသည် မိမိတို့ ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အမိမြေသို့ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ပြန်လည်ခြေချနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အိမ်ပြန်ချင်သော မျှော်လင့်ချက်

“ပြည်ပမှာလည်း မလုံခြုံ၊ အိမ်ပြန်ရင်လည်း အနာဂတ် မသေချာ” ဟူသော ဒွိဟစိတ်သည် ပြည်ပရောက် မြန်မာများစွာ၏ ရင်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည်။ အချို့မှာ ဘဝရပ်တည်ရေးအတွက် နိုင်ငံသားသစ် ခံယူလိုက်ကြသော်လည်း အမိမြေကို ချစ်မြတ်နိုးသောစိတ်ကိုမူ စွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

“တစ်နေ့တော့ အိမ်ပြန်ချင်တယ်” ဟူသော စကားသည် နေရပ်ဒေသသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလိုသော ဆန္ဒတစ်ခုတည်းကိုသာ ဖော်ပြနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုစကားသည် ငြိမ်းချမ်းမှု၊ တရားမျှတမှု၊ လူ့အခွင့်အရေးကို လေးစားသော လူ့အသိုက်အဝန်းတစ်ခုနှင့် လူတိုင်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ နေထိုင်နိုင်မည့် အနာဂတ်တစ်ခုကို မျှော်လင့်တောင့်တနေခြင်း ဖြစ်သည်။မိသားစုနှင့် ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လွမ်းဆွတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် “အိမ်ပြန်လို့ရပြီ” ဟူသော စကားကို မြန်မာတိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြောနိုင်ကြပါစေ။ ထိုနေ့ရောက်ရှိလာစေရန် နားလည်မှု၊ တာဝန်ယူမှု၊ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို တန်ဖိုးထားသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် အားလုံး အတူတကွ ကြိုးပမ်းကြရမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်ပြန်ချင်သော နှလုံးသားတိုင်း၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်မှာ “ပြန်စရာ အိမ်ရှိနေသေးခြင်း” နှင့် “ပြန်နိုင်မည့် အနာဂတ် ရှိနေခြင်း” တို့ပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မင်းအပါးမွန်